अलीकडील काळात देशभरात नोकरी टिकवण्यासाठी, परदेशातील नोकरीची स्वप्ने आणि सोशल मीडियावरील ओळखी यांच्या माध्यमातून महिलांना फसवण्याच्या घटनांबाबत चिंता व्यक्त केली जात आहे. छत्रपती संभाजीनगर आणि नाशिकमध्ये समोर आलेल्या दोन घटनांनी हा लव्ह जिहादचा मुद्दा पुन्हा ऐरणीवर आणला आहे. या घटनांमधून एक बाब प्रकर्षाने समोर येते की, भावनिक दडपण, विश्वास संपादन आणि त्यानंतर निर्माण होणारा प्रभाव यांचा गैरवापर करून काही महिलांना लव्ह जिहादच्या जाळ्यात ओढले जाते.
छत्रपती संभाजीनगर येथील एका ४३ वर्षीय महिलेला परदेशात नोकरी मिळवून देण्याचे आमिष दाखवण्यात आले. सुरुवातीला जिहादी हुसेन आबु सोयदान ह्याने मैत्री करुन विदेशात नोकरी लावतो. म्हणुन लव्ह जिहादमध्ये फसवलं. महिलेसोबतच्या या संबंधांचा वापर करून तिच्यावर धर्मांतरासाठी दबाव टाकण्यात आला. एवढेच नव्हे तर तिला तिच्या पती आणि दोन मुलांपासून दूर राहण्यास भाग पाडले. भविष्यातील सुखी आयुष्याची स्वप्ने दाखवत एखाद्या व्यक्तीला तिच्या कुटुंबापासून तोडण्याचा प्रयत्न झाला, तर त्याचे कुटुंबावर अत्यंत गंभीर स्वरूपाचे परिणाम होणार हे निश्चित आहे. याचबरोबर नाशिकमध्ये एका खाजगी विद्यापीठात शिकणाऱ्या 22 वर्षीय विद्यार्थिनीला विवाहित जिहादी मिजान रफिक शेख यांने प्रेमाच्या जाळ्यात अडकवून तिला वारंवार पळवून नेण्यात आल्याचा आरोप कुटुंबीयांनी केला आहे. शिक्षण घेणाऱ्या युवक-युवतींना भावनिक आधार, मैत्री आणि प्रेम यांची गरज असते. मात्र अशा भावना जर कोणाच्या स्वार्थासाठी वापरल्या गेल्या, तर त्याचे परिणाम केवळ त्या व्यक्तीपुरते मर्यादित राहत नाहीत; संपूर्ण हिंदू समाज त्याचा फटका सहन करत असतो.
या घटनांमधून एक महत्त्वाचा धडा मिळतो. आजच्या डिजिटल युगात सोशल मीडिया, मोबाईल आणि इंटरनेटच्या माध्यमातून जिहादी ओळखी सहज निर्माण करतात. अनेकदा सुरुवातीला निरागस वाटणारी मैत्री हळूहळू भावनिक अवलंबित्वात बदलते. समोरची व्यक्ती सतत संपर्कात राहते, मदत करते, सहानुभूती दाखवते आणि हळूहळू विश्वास संपादन करते. एकदा हा विश्वास दृढ झाला की, कुटुंबीयांपासून दूर राहण्याचा सल्ला, निकाहाची घाई, आर्थिक व्यवहार किंवा धर्मातर करण्यासाठी दबाव निर्माण करतात. अशा परिस्थिती शारीरिक संबंध ठेवून त्या संबंधाचे चित्रीकरण करून त्या व्यक्तिगत फोटोच्या आधारे त्या व्यक्तीला ब्लॅकमेल केले जाते .
भारतीय संविधान प्रत्येक नागरिकाला आपल्या इच्छेनुसार धर्म स्वीकारण्याचा आणि विवाह करण्याचा अधिकार देते. परंतु हा निर्णय पूर्णपणे स्वेच्छेने, माहितीपूर्ण संमतीने आणि कोणत्याही दबावाशिवाय घेतला गेला पाहिजे. जर फसवणूक, खोटी माहिती, धमकी, ब्लॅकमेल किंवा आर्थिक आमिष यांच्या आधारावर एखादा निर्णय घेतला गेला असेल, तर तो वैयक्तिक स्वातंत्र्याचा विषय राहत नाही; तो कायद्याचा आणि न्यायव्यवस्थेचा विषय बनतो.म्हणूनच हिंदू समाजाने या विषयाकडे भावनिक किंवा राजकीय दृष्टिकोनातून न पाहता हिंदू महिलांच्या सुरक्षिततेच्या दृष्टिकोनातून पाहण्याची गरज आहे. मुली आणि महिलांना लव्ह जिहादविषयी योग्य माहिती, कायदेशीर जागरूकता आणि आत्मविश्वास देणे आवश्यक आहे. कुटुंबांनी संवादाचे दरवाजे कायम खुले ठेवले पाहिजेत. कोणत्याही नात्यामध्ये पारदर्शकता, पडताळणी आणि परस्पर विश्वास यांना महत्त्व दिले पाहिजे.
छत्रपती संभाजीनगर आणि नाशिकमधील घटनांनी पुन्हा एकदा दाखवून दिले आहे की, प्रेमाच्या नावाखाली लव्ह जिहादच जाळे फेकुन हिंदू महिला व मुलीची फसवणूक केली जात आहे. ही फसवणुक केवळ वैयक्तिक समस्या नसून हिंदू समाजासमोरिल सामाजिक चिंतेचा विषय आहे. महिलांची सुरक्षा, त्यांचे स्वातंत्र्य आणि त्यांची निर्णयक्षमता यांचे संरक्षण करणे ही हिंदू समाजाची सामूहिक जबाबदारी आहे. लव जिहाद आणि धर्मांतर या संवेदनशील गंभीर व डोळसपणे पाहण्याची गरज आहे . जागरूक समाज, सक्षम कुटुंब व्यवस्था आणि कठोर कायदेशीर कारवाई यांच्याच माध्यमातून अशा घटनांना आळा घालता येऊ शकतो.
– अरूण कराड
